Meydaan.com :: Women's Field

شیرین عبادی: لایحه حمایت از خانواده به مردان می گوید اگر پولداری هوسرانی کن و اگر نداری بمیر!

2008/07/23 23:47:58

مجوز به طلاب مشهدی برای برخورد با زنان به دلیل حجاب

2008/07/23 23:46:00

لایحه خانواده، جنجال‌برانگیز و تقبیح شده

2008/07/23 22:59:02

عوامل جنسیتی و فرهنگ مرد سالارانه در صدور احکام؛ نسرین ستوده

2008/07/23 22:55:12

دبیرکل انجمن جمعیت زنان مسلمان نواندیش: تصویب لایحه حمایت از خانواده منجر به متلاشی شدن خانواده ها می شود

2008/07/23 22:51:52

نظرشما درباره طرح سهمیه بندی جنسیتی آموزش عالی چیست؟

2008/07/23 22:32:53

دختران را نمي توان حذف کرد؛ گفتگو با علي اکبر باغاني، دبير کانون صنفي معلمان ايران

2008/07/23 21:11:37

به نظر شما چرا تعداد دختران در دانشگاه ها نسبت به پسران زياد شده است؟

اگر سراغ پيشينه ايران برويم به جهت روستايي بودن ، قبيله اي بودن ، کارکرد کشاورزي و دامپروري داشتن هميشه به تساوي بين دختران و پسران جامعه ايران کار وجود داشت . يعني همزمان با اينکه پسران کار مي کردند دختران هم کار مي کردند و هيچ تفاوت جنسيتي در ايران از لحاظ کاري وجود نداشت . مثلا در زمين هاي کشاورزي دختران همدوش پسران بودند . و در زمينه دامداري تقريبا همراه هم بودند . يکي از مسايلي که باعث شده در جامعه سنتي ايران ، هم درجامعه اي که فردوسي پيش از اسلام مطرح مي کند و هم در جامعه بعد از اسلام بحث زيادي در مورد زنان نشود اين بوده که اصلا مشکل و درگيري اي بين زنان و مردان ، پسران و دختران وجود نداشت و معمولا دختران اسير کم کاري يا بيکاري نبودند . در جامعه سنتي کار براي هر دو طبقه وجود داشت . و طبق يک تقسيم بندي متعادل که از لحاظ سنتي صورت گرفته بود هر کسي وظيفه خود را انجام مي داد . وقتي جامعه ايران در اين دهه هاي اخير به سمت جامعه مدرن ، پيشرفته و شهري حرکت کرد به طوري که نسبت جامعه شهري به روستايي 60 به 40 شده است . به اين جهت توازن سنتي بين دختران و پسران در مشاغل اجتماعي و ميداني مثل کشاورزي، دامداري ، بافندگي و کارهاي سنتي به هم خورد و دخترها در جامعه شهري کار مناسبي پيدا نکردند ، کاري که سيستم مذهبي ، صنعتي و اجتماعي وظيفه داشت آن ها را به آن سمت سوق بدهد ، ولي اين اتفاق نيفتاد و در جوامع شهري ، مثل تهران ، مشهد و شهرهاي بزرگ دخترها کار نداشتند .

مساله بعدي آن است که جوامع صنعتي و مدرن طالب تحصيلات است . دختران نيز براي پيدا کردن نوع کاري که مي خواستند داشته باشند، به تحصيل روي آوردند .

تغيير سن و الگوهاي ازدواج هم در اين ميانه نقش مهمي داشت ، در جامعه سنتي ازدواج ها از نظر بلوغ جسمي در زمان مناسب خودش انجام مي شد ، هر چند افراد ممکن بود به بلوغ فکري ، مالي ، رفتاري و رواني نرسيده باشند . بلوغ جسمي که صورت مي گرفت دختران ازدواج مي کردند و در بستر خانواده وظايف خودشان را انجام مي دادند و در سير زنانگي و ماندن در خانه ، به تحصيل علاقه کمتري داشتند.

به نظر من به اين سه دليل عمده خيلي طبيعي است که دختران بيشتر از پسران در دانشگاه حضور پيدا کنند ، براي اين که بتوانند بازار کار جديد را به دست بگيرند . چون شکل سنتي جامعه ايران به هم خورده است.

آیا این افزايش مي تواند آسیبی داشته باشد؟

اصلا به نظر من آسيب نيست بلکه يک امتياز و منافع زيادي هم مي تواند به جامعه برساند . چون پسران اگر باسواد باشند نفع اقتصادي و کاري دارد ، اما باسواد بودن زنان در تربيت فرزندان نقش مهمي دارد . يک زن آگاه ، خوش فکر و متفکر فرزندان بهتري مي تواند داشته باشد ، ضمن اين که مي تواند در خانه نيز تاثير بيشتري داشته باشد . و در جامعه هم باسواد شدن زنان در رشد بازار کار تاثير دارد .

اين مساله بازار کار را براي پسران محدود نمي کند؟

خير. جامعه اگر برنامه ريزي داشته باشد اصلااين اتفاق نخواهد افتاد . برعکس مي تواند به تعادل تقسيم کار بين دختران و پسران کمک کند . فضاهاي مختلفي براي کارکرد دختران پيدا مي شود و ايشان به طور طبيعي به سمت کارهايي که مي خواهند گرايش پيدا مي کنند . پسران هم همينطور. و اين با تقسيم بندي هايي که دولت ها به صورت مصنوعي انجام مي دهند تفاوت دارد .

اما زياد شدن دختران نسبت به پسران و افزايش حضور آن ها در اجتماع باعث فاصله گرفتن دختران از خانواده ها نمي شود ؟ و يا طبق اظهارات مقامات باعث آن چه که به آن فساد يا مشکلات اخلاقي مي گويند ، نمي شود؟

خير ، اصلا اين طور نيست . دختران در جامعه حضور فيزيکي ، حضور حسي و حضوري ملموس دارند . . دختران را که نمي شود حذف کرد . زمان جاهليت که نيست. حضور دختران در جامعه به طور کلي هست ، حس مي شود . حال اگر در محيط دانشگاه ها باشند که بهتر است. اين ها اگر درمراکز تحقيقاتي ، علمي و دانشگاهي حضور داشته باشند ، نه اين که باعث فساد نمي شوند به دلايلي باعث ايجاد توازن رفتارهاي اجتماعي ، اخلاقي و تعادل عاطفي در جامعه مي شوند . يکي از دلايلي که جامعه خشني داريم همين جنسيتي برخورد کردن است . خانواده اولين نهاد اجتماعي است که لطيف ترين نهاد اجتماعي هم هست . علت آن چيست ؟ اين است که زن و مرد ، پدر و مادر ، خواهر و برادر و در جامعه قبيلگي ايران ، زنان و مردان با هم هستند . هر وقت در جامعه سختي اي برايمان پيش بيايد به سمت خانواده مي رويم ، چرا ؟ چون آن جا مادر حضور دارد ، خواهر حضور دارد ، مي توان با آن ها ارتباط عاطفي ، عقلي ، رفتاري و گفتاري برقرار کرد و به اين دليل خانواده مرکزي براي آرامش انسان هاست . در يک جامعه هم اگر زن ها در همه لايه هاي اجتماعي و فکري جامعه حضور داشته باشند ، قطعا يک جامعه لطيف ، انساني و آرام خواهيم داشت . به طور طبيعي اگر دختران تا آن جا که لازم است درس بخوانند ، هر کاري که لازم است و با انديشه و فکرشان تناسب دارد انتخاب کنند نه تنها مضر نيست ، بلکه براي توازن اخلاقي جامعه مفيد هم هست .

عده اي مي گويند زنان براي کار کردن به شهرستان ها نمي روند در حاليکه مردان مي روند ، به همين دليل استفاده از پول دولت براي تحصيل زنان ، بيت المال را هدر مي دهد . نظر شما چيست ؟

اصلا لازم نيست به شهرستان ها بروند . هر فضايي در ايران به اندازه خودش کار مي خواهد . لازم نيست دختران شهرستاني به تهران بيايند يا تهراني ها به شهرستان بروند . اصلا يکي از وظايف دولت ها همين است که بتوانند سيستم را به گونه اي جهت دهي کنند که دختراني که درس مي خوانند در همان فضا و شهر خودشان به کار گرفته شوند . در جامعه سنتي ايران هم همين بود . پدران دختران و پسران خودشان را به گونه اي تربيت مي کردند که هر کس در جايگاه خودش به کار گرفته مي شد و کار مي کرد . در ايران هم مي تواند اين اتفاق بيفتد . البته گاهي ا ز اين جهت که زنان هم مثل مردان مهاجرت کنند مفيد هم هست . مهاجرت در طول تاريخ همچنان که براي زنان مفيد بوده براي مردان هم مفيد بوده . اگر هم ضرري داشته ، براي مردان هم مضر بوده است . در همه جا مهاجرت منافعي دارد و مضاري دارد که نه به دختران بستگي دارد نه به پسران ؛ نه به زنان و نه به مردان .

پس با اين اوصاف چرا طرحي با نام سهميه بندي جنسيتي به مجلس مي رود ؟

من نمايندگان مجلس را نمايندگان کل انديشه هاي اجتماعي ايران نمي دانم . تصميمات آنان مي تواند تصميمات اشتباهي باشد . چون دويست و هشتاد و چند نفر نماينده مجلس با اين شيوه هاي انتخاباتي که از فيلترهاي مختلف عبور مي کنند ، نمي توانند نماينده انديشه هاي اجتماعي ايران باشند . گاهي نمايندگان طبقات سياسي يا اقشاري خاص هستند و زير فشار عده اي هستند که مي خواهند اين طرح اجرا شود .

دقيقا چه کساني و به چه دلايلي مي خواهند سهميه بندي اعمال شود ؟ اين طرح دو سال است بدون اين که در مجلس تصويب شود در حال اجرا است.

به نظر من مسوول اصلي اين طرح دولت است .متاسفانه شناخت حاکميت ما و به خصوص دولت فعلي از دختران و پسران يک شناخت متحجر، عقب مانده و در واقع ابتدايي است.جامعه ايران از افکار احمدي نژاد خيلي جلوتر است .

شما فکر مي کنيد اين حرکت چه آسيبي براي دختران به وجود مي آورد؟

من اين جريان را موقتي مي دانم. من با توجه به رشته تحصيلي ام که تاريخ تمدن ملل اسلامي است ، به فرهنگ ايران بسيار اعتماد دارم . بستر فرهنگي ايران يک بسترعميق است که با عبور از تهاجمات انديشه اي و فکري و حتي نظامي و تاخت و تازهايي که به ايران شده همچنان پابرجا مانده است . اين موج هاي سطحي نيز عبور خواهد کرد و فرهنگ مي تواند آن را مغلوب کند . هيات حاکمه و دولت در برنامه ريزي براي ايران افراد اندکي هستند ، هرچند پشتوانه قدرتي دارند . اما کثرت مردم ايران و مخالفان اين انديشه مي تواند به عقيم گذاشتن اين طرح ها منجر شود . به نظر من اين مساله چون غيرطبيعي است ، غير فرهنگي و متناقض با رفتارهاي فرهنگي ايران است ، عقيم مي ماند . مدتي ممکن است مشکلاتي ايجاد کند که بعد اين مساله برطرف مي شود . نمي تواند دوام داشته باشد . جامعه جهاني هم قطعا با اين کار مخالفت مي کند .

در زمان آقاي خاتمي نمايندگان مجلس اين طرح را در مجلس مطرح کردند ، بعد با دستور خاتمي مسکوت ماند تا زمان دولت احمدي نژاد که بدون تصويب در مجلس به اجرا در آمد. علاوه بر اين در کنار سهميه بندي در دانشگاه ها ، در بخش هاي ديگر هم جداسازي را انجام داده اند يا قصد انجامش را دارند . مثلا پارک يا بيمارستاني که براي بانوان ساختند . يا کارهاي ديگري که گفتند مي خواهيم انجام دهيم . شما فکر مي کنيد که اين ها در راستاي هم هستند ؟ يعني اين برنامه اي که براي دانشگاه دارند ، با برنامه اي که در بخش هاي مختلف دارند ، همه شان در يک راستا هستند ؟ و فکر مي کنيد برنامه شان چيست؟ يا نه اين برنامه مختص به دانشگاه است و فقط مي خواهند در دانشگاه ها پروژه اي مثل انقلاب فرهنگي دوم راه بيندازند؟

هر حکومتي يک انديشه اي دارد. ديدگاهي دارد که نمادش را بايد در عمل ، در صحنه هاي اجتماعي و ميداني پياده کند . اوايل که احمدي نژاد آمده بود ، حتي شايعه ديوار و پرده کشيدن در پياده رو ها مطرح شد . اين نماينده همان افکار است . اين ها در خانواده ها هم اگر بتوانند همين کار را مي کنند . اصلا نگاهشان به زن اين گونه است . که زن ، زن پستو است ، زنِ خانه هاي عقب است ، زنِ پنهان است . اين ها يک طيف فکري در ايران بوده اند که نگاه اين گونه به زن داشتند . دانشگاه هم جزيي از اين حرکت است . اين اتفاق در همه جا افتاد ، اولين نمونه اش در جداسازي اتوبوس ها بود . در ادارات،در سالن ها ، در نمازخانه ها و جاهاي ديگر پرده کشيدند. اين نماد انديشه دولتي است که متحجر است و نمي خواهد به دريافت هاي جهاني و حتي انديشه هاي ايراني مدرن تن دهد . تساوي بين زن و مرد را به عنوان يک مساله مبنايي قبول ندارد.

یعني با عوض شدن دولت و آمدن دولت جديد اين مشکلات برطرف مي شود؟

قطعا اين طور است .پيشينه فرهنگ ايران اين طوري است که امواجي مثل حملات مغول را از سر گذرانده است .

افرادي که مي خواهند به اين قبيل طرح ها اعتراض کنند چه راهي پيش رو دارند ؟ چگونه مي توانند اعتراض خود را نشان دهند؟

حرکت هاي اعتراضي دقيقا بسته به واکنشي است که دولت ها نشان مي دهند ، مثلا اعتراض به دولت هاي مدرن و پيشرفته با نوشتن مقالات ، گفتگو ، مناظره در رسانه هاي جهاني و ... صورت مي گيرد. اما دولت هاي پادگاني ، دولت هاي غير دموکراتيک و متحجر ، روش هايي از نوع خودشان مي خواهند . اين يکي از مشکلات اساسي ماست . جوانان ما مدرن هستند . با انديشه هاي جهاني آشنا هستند . رفتارهاي مدني دارند . متاسفانه دولت اين رفتارها را نمي پسندد . اگر ما دولت مدرني داشتيم، شما مي توانستيد با حرکت هاي مدني به طور خياباني ، دانشگاهي و حتي خانوادگي که در دنيا اتفاق مي افتد مخالفتتان را ابراز کنيد و يا با نوشتن مقالات يا گفتگو در رسانه ها . اما مثلا به رسانه ملي که دولت در قبضه اش دارد و به هيچ کس اجازه ورود به آن را نمي دهد اصلا اميدي نيست . جرايد و روزنامه ها هم که در سانسور کامل هستند . پس ما بايد به روش هايي ابتکاري دست بزنيم . که با اين افراد تناسب دارد . مثل کاري که ما درکانون صنفي معلمان ايران در طول ده سال انجام داده ايم . مثلا همين جمع شدن ما مقابل مجلس يک کار ابتکاري بود ، البته در جامعه مدرن اين حرکت پسنديده نبود ، اما چاره اي جز اين نيست . اين ها زباني جز اين نمي فهمند . در يک گفتگوي دو جانبه بايد به تناسب انديشه طرف مقابل سخن گفت .با اين دولت و حاکميت متحجري که خودش را نمي تواند تحمل کند چگونه مي شود برخورد کرد؟ وقتي دولتي وزير نفت خودش ، رييس بانک مرکزي خودش را مافيا خطاب مي کند ؛ با اين مافيا ، بايد مافيايي برخورد کرد . اما من اين توصيه را دارم که شما از رفتارهاي انساني و مدني خارج نشويد . اين رفتارها بالاخره جواب مي دهند . در دولت هاي سختي مثل دولت ايران دير جواب مي دهند ، اما بهترين روش ها هستند . حرکت هاي دموکراتيک کنيد . حرکت هاي مدني و قانوني کنيد . در دانشگاه ميتينگ بگذاريد ، گفتگو کنيد . و آن چه که به نظر من مي رسد اين است که همه مردم از هر قشر با اين طرح مخالفند . معلم ها نيز چه زن و چه مرد همگي با اين طرح مخالفند .

سهميه بندي و حذف اقليتها، دو روي سکه تماميت خواهي

2008/07/23 20:46:30

بحث سهميه بندي جنسيتي چندسالي است که به راه افتاده و هم اکنون زمزمه هاي مخالفت با آن هردم شدت ميگيرد. اکثر مخالفان غالبا از دو ديدگاه اين طرح را به نقد نشسته اند. عده اي صرفا از ديدگاه حقوق بشري به آن مينگرند. اينان معتقدند در يک جامعه دموکراتيک پايه و زيربناي روابط و مناسبات متقابل بين شهروندان و دولت را حقوق فردي و اجتماعي انسانها تعيين ميکند. اين گروه تصويب چنين طرحي را فسخ برابري اجتماعي ، به زير پا گذاشتن حقوق دموکراتيک افراد و مصداق بارز تبعيض جنسيتي دانسته و دم از تساوي فرصت ها مي زنند.

گروه ديگر سيستم ضعيف اقتصادي را در مظن اتهام نشانده و پيشنهاد کردن طرح سهميه بندي را نشان از بي تدبيري مسوولين و ضعفشان در حل مشکلات اقتصادي کشور مي دانند. اين گروه دلايل توسعه اي مطرح شده از سوي دولت را کاملا غير کارشناسانه و فاقد کارايي ارزيابي کرده و معتقدند زنان نه در معضلات اقتصادي کشور نظير بيکاري و کاهش دستمزدها مقصرند و نه با حذف آنها چنين مشکلاتي حل مي شود بلکه بايد راه حل مشکل را در جاي ديگري جست و جو کرد.

اما مي توان از دريچه سوم هم به اين طرح نگريست و براي اجراي آن مشکلات و معضلات عميق کارکردي در نظر گرفت. معضلاتي که در آينده گريبانگير جامعه اعم از زن و مرد خواهد شد.

مي دانيم که ايران کشوري است در حال توسعه که هنوز هم مفاهيمي نظير دموکراسي در افقهاي آرمان سياسي آن جاي دارند ، از سويي رسيدن به برابري جنسيتي آخرين مرحله از مراحل رسيدن به دموکراسي و مدرنيته خواهد بود ؛ يعني هرگاه جامعه در اين زمينه به برابري به معناي واقعي کلمه دست يافت آنگاه خواهيم توانست جامعه را دموکرات و مدرن بناميم.

اما اگر طرح سهميه بندي تصويب و به صورت قانوني اجرا شود آن گاه تفکر برتري و تقدم مرد نسبت به زن در ورود به دانشگاه ها به تفکر غالب جامعه بدل شده و اين تفکر مدام باز توليد شده و به لايه لايه هاي جامعه نفوذ خواهد کرد. در نتيجه جامعه اي که تفکر برتري گروهي نسبت به گروه ديگر را پذيرفته است در هر زمينه اي به فرادست و فرودست تقسيم ميشود.امروز مردان را برتر از زنان مي پندارد تا زمينه اي باشد براي فردا که دولت را بهتر از مردم بقبولاند.چنين جامعه اي هيچ گاه نخواهد توانست نسبت به برتري و تقدم طبق،مذهب،نژاد و يا قوميتي خاص اعتراض کند و همچنان در مسير گذار از جامعه قيم مدار به حق مدار دچار عقبگرد مي شود.

جامعه اي که اجازه دهد عده اي از يک طبقه خاص و طرز فکر شبيه به هم (منتسب به اصولگرايي) با دلايلي بهانه وار به صورت يک طرفه و قيم مآبانه براي سرنوشت حداقل نيمي از جامعه تصميم بگيرند و در راستاي تفکراتشان آن ها را از حق طبيعي خود محروم کنند ، در زمينه هاي ديگر نيز نخواهد توانست عده اي اينچنين حق به جانب را به نقد نشسته و خود را در تعيين سرنوشت خود محق بداند.

زماني که حداقل نيمي از جمعيت جامعه يعني زنان با نشستن در خانه به ماشين واره هايي متحد الشکل بدل شوند که فقط يکسري وظايف خاص و ابتدايي برايشان تعريف شده باشد، بي ترديد نيمه ديگر آن يعني مردان هم به اين سمت حرکت مي کنند و روزي خواهد رسيد که کل جامعه يک شکل و فاقد روح شده وگويي در جايي به مثابه يک اردوگاه کار اجباري مشغول کارند.چنين جامعه اي بازهم بايد منتظر رفتار به سان توده از جانب حاکميت با تک تک اعضاي خود بماند.

از سويي مي دانيم که قوانين اثر مستقيمي روي فرهنگ عامه مردم دارد و در يک کشور دموکراتيک و مدرن قوانين مي بايست هميشه يک گام از فرهنگ جامعه مترقي تر بوده تا آن را به جلو هدايت کند پس اگر به لحاظ قانوني تحصيل زنان با چالش رو به رو شود در حقيقت اين روند دموکراسي خواهي است که با چالش رو به رو شده است و اگر در اين مقطع زماني جلوي دروني شدن اين تفکر(برتري جنسيتي) را نگيريم در آن صورت بازگشت از آن مستلزم صرف زمان و هزينه بيشتري خواهد بود.

مي توان با خوش بيني تمام طرح سهميه بندي جنسيتي را ناشي از يک نا آگاهي دانست که در آن صورت هم تبعات ناشي از اين جهالت دامنگير جامعه خواهد شد اما با واقع بيني در خواهيم يافت که اين طرح يک حرکت آگاهانه براي حذف و ناديده انگاري يک گروه از اقليت يعني زنان است و مسلما بدين جا ختم نخواهد شد.

اما چرا زنان را در حالي که نيمي از جامعه را تشکيل مي دهند اقليت فرض کرده ايم؟ دقيقا به همان دليل که کارگران هم با توجه به جمعيت کثيرشان در اقليتند چرا که منافعشان در راستاي منافع ساختار حاکميت نيست و با آن تعارض دارد. اکثريت جامعه کساني هستند که معيارهاي مسلط تعيين مي کند و معيارهاي مسلط را جريان هايي ايجاد مي کنند که سخن مسلط را در اختيار دارند و سخن مسلط به وسيله کساني نهادينه مي شود که قدرت و يا ثروت را در اختيار دارند که مسلما شامل زنان و کارگران نمي شود. پس حتي مي توان نيمي از جامعه را تشکيل داد ولي به سبب دوري از منابع قدرت باز هم در اقليت بود.

از سويي مي دانيم که دانشگاه بستري است براي هويت يابي و تغيير ذهنيت ودر اغلب موارد نقطه اي است براي شروع اصطکاک زنان با ساختار مردسالار.سيستمي که براي کم نمودن اصطکاک ميان يک پايه از جنبش هاي اجتماعي يعني جنبش زنان به جاي برآورده نمودن مطالباتشان دست به حذفشان بزند و واکنشي در خور از سوي جامعه نبيند بي گمان اقداماتي هم براي حذف ساير پايه هاي جنبش هاي اجتماعي نظير جنبش کارگري و دانشجويي انجام خواهد داد. بنابراين با صورت سکوت در برابر اين طرح در حقيقت کمک کرده ايم به تنيدن تاري براي محکمتر نمودن سياست هاي تماميت خواهي نظام و روزي خواهد رسيد که به سان شعر معروف برشت به سراغ ما هم خواهند آمد وآن گاه ديگر کسي نمانده است که اعتراض کند:

زماني که نازيها کمونيست ها را بردند ، من سکوت کردم ، آخر من که کمونيست نبودم .
سراغ سوسياليست ها آمدند ، سکوت کردم ، چون سوسياليست نبودم .
سوسيال دمکراتها را به اسارت کشيدند سکوت کردم من آخر سوسيال دمکرات نبودم.
زماني که آنها سنديکايي ها را بردند سکوت کردم براي اينکه سنديکايي نبودم .
سراغ يهودي ها آمدند سکوت کردم چون يهودي نبودم .
سراغ کاتوليکها آمدند سکوت کردم چون خودم پروتستان بودم .
زماني که آمدند خودم را دستگير کنند ديگر هيچ کس نبود تا صدايي به اعتراض برآرد.

نامتناسب سازي تناسب جنسيتي؛ نگاهی به سهمیه بندی در دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران

2008/07/23 20:42:24

دانشکده دامپزشکي دانشگاه تهران در سال 1386 با اعلام ظرفيت پذيرش 50 دانشجوي دختر و پسر در مقطع دکتراي حرفه اي- روزانه ، مهر ماه ميزبان 48دانشجوي دختر و 2 پسر بود ،دختراني که نزديک به 80 درصدشان در کمال تعجب از نتايج انتخاب رشته به ناچار مشغول به تحصيل در رشته اي بودند که انتظار آن را نداشتند و علي رغم اينکه رتبه ها و ترازهاي قابل توجهي را کسب کرده بودند از تحصيل در در رشته هاي پزشکي به علت سهميه بندي جنسيتي اعمال شده در کنکور 86 محروم شده بودند ؛ برنامه اي که به گفته مسوولين سازمان سنجش براي ايجاد تناسب در تعداد دختران و پسران فارغ التحصيل در سه رشته پزشکي،دندانپزشکي و داروسازي يدر نظر گرفته شده است.

طرحي که ما در دانشکده دامپزشکي 2 سال متوالي (86-85) شاهد نتيجه نامتناسب ناشي از اجراي آن هستيم به گونه اي که تنها دو پسر در هر ورودي حضور دارند وبا نگاهي دقيق مي توان دريافت عدم تناسب تعداد دختران و پسران دانشجوي دو سال اخير از نتايج مستقيم سهميه بندي جنسيتي مي باشد طوري که موجب شده دختراني که بدون سهميه بندي امکان پذيرش در رشته هاي پزشکي را داشته اند اکنون جاي خود را به پسراني بدهند که از نظر تراز و رتبه بعد از آنها قرار مي گرفته اند و به ناچار تعدادي ازهمين قربانيان وارد رشته دامپزشکي شده اند که چهارمين رشته دکتراي حرفه اي شاخه تجربي مي باشد. همچنين مقايسه تراز و رتبه پذيرفتگان دختر و پسرخود گواه بر اجراي سهميه بندي جنسيتي در رشته تجربي و فاصله قابل توجه بين رتبه هاي احراز شده از سوي آنان است.

لازم به ذکر است که دانشکده در بهمن ماه مجدداَ اقدام به پذيرش دانشجو در مقطع دکتراي حرفه اي- شبانه کرد ومجددا شاهد حضور تنها 5 پسر در بين 50 نفر دانشجو- که اختلاف رتبه قابل توجهي با بسياري از دختران اين ورودي دارند- بوديم . پس از گفتگو با چند تن از دختران متوجه شديم که بعضي از آنها مردود علمي اعلام شده اند و بعد با توجه به اينکه پذيرش دانشجوي شبانه دردفترچه کنکور سراسري 86 قيد نشده بود اين دانشجويان توانستند رشته مزبور را انتخاب کنند .اين در حالي است که بسياري از آنها با توجه به رتبه هايشان و مقايسه آن با نتايج سال هاي گذشته اصلاَ انتظار اين را نداشته اند که در سه رشته اول پذيرفته نشوند.

دانشکده دامپزشکي به راستي در طي دو سال اخير شاهد حضور بيشترين قربانيان اين طرح ناعادلانه بوده است . طرحي که از سوي مسوولين "تناسب سازي جنسيتي" نام گرفته ، نتيجه اي جز عدم تناسب در تعداد دختران وپسران فارغ التحصيل سال هاي آينده رشته دامپزشکي ندارد.

طرحي که به واسطه آن دختران با وجود صلاحيت و شايستگي علمي از تحصيل در رشته مورد علا قه شان محروم مي شوند و به ناچار بسياري ازآنها تن به تحصيل در رشته هاي ديگر مي دهند ؛ به عنوان مثال رشته دامپزشکي که شايد نزديکترين رشته به رشته مورد علاقه شان است.

و اما دختراني که در سالهاي ابتداي جواني از حق مسلم خود که برخورداري از شرايط يکسان آموزشي با پسران است محروم مي شوند آيا مي توانند اميدوار باشند که در شرايط يکساني در آزمون تخصص به رقابت با دانشجويان پسر بپردازند؟ و باز هم با اميدواري چشم به آينده اي داشته باشند که در آن فرصتهاي شغلي دامپزشکان دختر و پسر يکسان باشد؟!

دانشکده دامپزشکي امروز محل تحصيل بسياري از اين دختران معترض است ، دختراني که قرباني تصميمات ناعادلانه و نادرست مسوولين بوده اند و سرنوشت و آينده شغليشان نيز به طور جدي تحت الشعاع اين تصميم قرار گرفت و اما سؤال ما از مسئولين سازمان سنجش،وزارت علوم و وزارت بهداشت اين است:

چه کسي مسئول تضييع حق مسلم ما دختران ايراني در برخورداري از شرايط يکسان تحصيلي مطابق قانون اساسي است؟ حق تحصيل در رشته هايي که صلاحيت وشايستگي علمي مورد نظرآن را در رقابتي با شرايط يکسان با پسران کسب کرده ايم را چه کساني مي توانند و مي خواهند از ما بگيرند ؟

اين مسير غير از استعداد کشي و تبعيض راه ديگري پيش پاي ما نمي گذارد؛ گفت و گو با غلامرضا ظریفیان، معاون دانشجویی وزیر علوم

2008/07/23 20:20:56

علت افزايش دختران نسبت به پسران در ورود به دانشگاه چه بوده است؟

ما اين مساله را در وزارت علوم بررسي کرديم. يکي از نتايج اين بود که پسران مي ديدند در يک جامعه مصرفي زندگي مي کنند که بايد سربازي هم بروند. چرا بايد چهار سال براي درس وقت بگذارند و همه فرصت هايشان را از دست بدهند و تازه بعد از آن وارد بازار کار بشوند در حاليکه مي ديدند در همان زمان افرادي وارد بازار شده اند و تريلياردر شده اند ولي آن ها با اين که بار زندگي روي دوششان بود و بايد به سمتي مي رفتند که منابع بيشتر به دستشان برسد هيچ چيز به دست نياورده اند.

از سوي ديگر ورود به دانشگاه براي دختران به يک امر هويت بخش تبديل شده بود. تا قبل از آن براي خانواده ها فرقي نميکرد که دختران درس بخوانند يا نه ؛ ولي الان ديگر براي خانواده ها بين دختر و پسر تفاوتي نيست. همه اين ها باعث شد که ظرفيت عظيمي وارد جامعه بشود. در جامعه ي ما براي يک دختر فرصت هاي کمي وجود دارد که مهمترين و سالمترين آن دانشگاه است و طبيعتا دختر با خود مي گويد اگر اين را انتخاب نکنم چه چيز را مي توانم انتخاب کنم؟ در حالي که براي پسران صدها کار وجود دارد و مي توانند بيرون بروند ، تفريح کنند و حتي ورزش کنند. حرف ما اين بود که ما محدوديت را براي پسر ها هم مي پذيريم. در جايي که دولت مي خواهد سرمايه گذاري کند حالا يک جايي مي گويد اينجا دختر بيشتر مي خواهم اينجا پسر. در يک دوره ي برنامه 10 ساله 40% دختر و 60% پسر و در دوره ي ديگر 60% دختر و 40 % پسر باشد ، دولت مي گويد منابع مردم در اختيار من است و من مي خواهم بهينه از اين منابع استفاده کنم ولي وقتي شما طرح و نقشه نداري به چه حقي جلوي دختر ها را ميگيري؟ ما که در جامعه مان چند دريچه بيشتر براي دختر ها نداريم آن دريچه ها را هم يکي يکي ببنديم؟ الان دختر ها جاي چه کسي را تنگ کرده اند؟ شما که الان در دانشگاه را باز کرديد و داريد نيرو مي گيريد و خيلي از ملاک هاي علمي را هم بهم ريختيد پس محدوديت براي چه ؟ و تازه خيلي از بچه ها با پول دولت درس نمي خوانند. خود دانشگاه آزاد مي گويد 60 % آموزش عالي دست من است و يک تعداد ش هم دست پيام نور يک تعداد ش هم دست جامع علمي کاربردي. مي ماند 30% بخش دولتي و بخش دولتي هم طبق کدام سفارش، کدام برنامه ريزي اين برخورد جنسيتي را انجام مي دهد؟

پس سهميه بندي جنسيتي با چه رويکردي اجرا مي شود؟

دولت به عنوان کارفرما مي گويد 100 تا آدم از شما مي خواهم که از اين 100 تا 70 تا پسر و 30 تا دختر باشد، چون دارد پول مي دهد و بر اساس نياز هايش خروجي از دانشگاه مي خواهد. البته به شرط اين که برنامه داشته باشد؛ آن وقت ديگر دعوا، دعواي جنسيتي نيست. نگاه توسعه اي است. حرف ما اين بود که شما اگر نگاه توسعه اي داريد آن طرح و برنامه تان را بياوريد. ممکن است يکسال دختر کمتر بگيريد و يکسال بيشتر، اين گاه نگاه توسعه اي است و آسيبش هم آسيب اخلاقي نيست. شما اگر جايي قرار بود که پرستار مرد بگيري به جاي آن پرستار زن بگيري خب نياز شما روي زمين مانده است. اينجا نياز ماست که به ما جهت مي دهد که چه تعداد بگيريم و اين ممکن است يک جايي دختر ها را محدود کند و يک جايي عکس آن باشد.

تا زماني که نگاه توسعه اي و علمي نيست محدوديت براي هر کسي چه دختر و چه پسر ظلم است و حالا که ما برنامه اي در اين زمينه نداريم اتفاقا به نظر من هرچه قدر دختر بگيريم، حتي دختر ها بروند رشته ي معدن و بعد بروند خانه هم ايرادي ندارد. همين دختر که رفته دانشگاه در تربيت خانواده و نوع روابطش تاثير مي گذارد و باعث رشد فرهنگ عمومي مي شود. البته در ورود دختران به بازار کاري که همچنان ساز و کارش اکثريت مردانه است مشکل وجود دارد، ولي راهش اين نيست که در دانشگاه را بر روي دختر ها ببنديم، بايد برويم و بازار کار را اصلاح کنيم. اگر جوامعي هم محدود مي کنند، صد ها راه ديگر پيش پاي شخص مي گذارند که او بتواند جاي ديگري به راهش ادامه بدهد. بنابراين مشکل اين است که ما طرح مشخصي براي توسعه نداريم. به نظر من اين مسير خوبي نيست و جواب نخواهد داد و غير از استعداد کشي و تبعيض راه ديگري پيش پاي ما نمي گذارد.

با اين اوصاف طرح و نقشه دولت در اجراي سهميه بندي بندي جنسيتي چيست؟

بررسي ها نشان مي دهد که ورود دخترها به دانشگاه ها در دوره اي ثابت بود، اما در يک دوره 4، 5 ساله جهشي از سي درصد به پنجاه درصد صورت گرفته است. البته اين تعداد قبولي ها بود و مدت ها طول کشيد که اين برابري درون دانشگاه رخ بدهد. آمار قبولي دختران زياد مي شد تا در يک دوره به ميزان 62-63 درصد دختر و 37-38 درصد پسر رسيد که البته اگر بخواهيم گروههاي مختلف آموزشي را بررسي کنيم درصد ورود دخترها به اين گروه ها متفاوت بود. مثلا در گروه هاي مهندسي سرعت رشد قبولي دختران کمتر بود و در علوم انساني خيلي بيشتر. نکته مهمي که مي توانم بگويم اين است که هرچند آموزش عالي، آموزش عمومي براي همه است و يک شعار جهاني شده، اما دولت ها مي توانند با توجه به بستري که دارند و هزينه اي که آموزش افراد برايشان دارد در چارت برنامه مشخصي، هزينه ي تعدادي رشته را بپردازد. مثلا بگويد متناسب با اين طرح و نقشه در سطح کلان امسال معدن کم مي خواهيم ولي صنايع بيشتر و يا تاريخ بيشتر. پس اگر بيشتر از اين سرمايه گذاري کنم در واقع سرمايه ام از بين مي رود. اما بر اساس يک طرح روشن مبتني بر توسعه اين کار را انجام مي دهد. اگر کسي چه دختر و چه پسر بخواهد بيشتر از اين حد وارد رشته ها شود، دولت نمي تواند جلويش را بگيرد، اما هزينه اش را نمي دهد، چون دولت ها متولي برنامه کلان توسعه هستند مي توانند متناسب با نياز هايشان برنامه ريزي کنند. چون توسعه يک امر به هم پيوسته است نمي توان يک جايي جلو رفت و جاي ديگر عقب ماند. اين صحبت هايي که مثلا وزير علوم مي گويد که ما از برنامه توسعه جلوتر هم هستيم، مايه افتخار نيست. برنامه ي توسعه مسابقه که نيست . يک امر متوازن است و اگر يکي عقب ماند و ديگري جلو رفت کل توسعه به هم خواهد خورد. براي مثال فرض کنيد دولت در برنامه ي 5 ساله 100 نفر مهندس پزشکي نياز دارد. اگر 150 نفر را آموزش داد، نمي توانيم بگوييم اين دولت, دولت خوبيست. اين 50 نفر اضافي از منابع عمومي استفاده کرده اند و خوب بود که همان 100 نفر را در مهندسي پزشکي آموزش مي داد و به جاي آن 120 نفر در رشته معدن آموزش مي داد، 140 نفر در رشته مخابرات و ... . در دوره آقاي خاتمي به ما مي گفتند شما چرا جلوي رشد ورود دختران به دانشگاه ها را نمي گيريد؟ حرف ما اين بود شما که مي گوييد دختر ها را محدود کنيد بر اساس کدام طرح آمايش و کدام برنامه توسعه کلان اين حرف را مي زنيد؟ وقتي شما برنامه توسعه کلان نداريد و مشخص نيست که تا 50 سال ديگر چه مقدار نيروي دختر و چه مقدار نيروي پسر مي خواهيد و مشخص نيست در کدام رشته پسر بيشتر و در کدام رشته دختر بيشتر مي خواهيد؛ مثلا کسي که در رشته کشتي تحصيل مي کند بايد 6 ماه در دريا باشد و دختر ها به خاطر سختي کار کمتر مي روند و شما مي گوييد ما دختر ها را محدود کنيم. بر طبق چه نقشه اي؟ نقشه ي راهتان کدام است؟ وقتي نقشه نداريد اين ظلم است که محدوديت ايجاد کنيد. هرکس استعدادش بالاتر بود، در رشته ي مورد علاقه اش به تحصيل مي پردازد. حالا مي خواهد 99 درصد دختر و يک درصد پسر باشد . اين ظلم است که ما به دختري که رتبه دو آورده بگوييم تو به خاطر دختر بودنت نيا و پسري که رتبه اش 150 شده را به جاي او بپذيريم.

کنکوری ها به سهمیه بندی جنسیتی دانشگاه ها اعتراض کنند!

2008/07/23 20:13:18

شاخه دانشجويي ميدان زنان در بهمن ماه 1386 با ايجاد "کارزار دانشجويي اعتراض به سهميه بندي جنسيتي در آموزش عالي" شکل گرفت . هدف از تشکيل اين کارزار اعتراض ، مخالفت و مقابله با طرح سهميه بندي جنسيتي در دانشگاه ها است که از چند سال پيش از سوي سازمان سنجش و وزارت علوم بدون تصويب در مجلس شوراي اسلامي اعمال شده است.

پيش از آن گروه ميدان زنان در فراخواني از کليه افرادي که به واسطه طرح سهميه بندي جنسيتي متضرر شده بودند، خواسته بود در صورت تمايل با همکاري وکلاي داوطلب از سازمان سنجش و وزارت علوم شکايت کنند . شکايت اين افراد هم اکنون توسط وکلاي آنها در حال پيگيري است.

اعضاي کارزار دانشجويي در اولين اقدام خود در تاريخ 14 اسفند 86 با شرکت در تجمع دانشگاه علم و صنعت که در اعتراض به سخنان رييس دانشگاه علم و صنعت مبني بر عدم پذيرش دانشجوي دختر در مقطع کارشناسي ارشد در سال 87 در اين دانشگاه برپا شده بود ، اعلام حضور کردند و در بيانيه شماره 1 خود ضمن اعلام موضع نسبت به طرح سهميه بندي جنسيتي ، از کليه دانشجويان و افرادي که مخالف اجراي اين طرح در دانشگاه ها هستند ، دعوت به همکاري نمود . اين بيانيه در 20 اسفند 86 در برنامه اي که به همت انجمن اسلامي دانشگاه صنعتي شريف به مناسبت روز جهاني زن با حضور شادي صدر و بابک احمدي در اين دانشگاه برگزار شده بود ، در جمع حاضران قرائت شد.

در روزهاي بعد از آن کارزار دانشجويي اعتراض به سهميه بندي جنسيتي در آموزش عالي با ورود اعضاي جديد از دانشگاه هاي تهران و شهرستان ها با برگزاري کارگاه ها و کلاس هاي آموزشي ، اقدام به تبيين برنامه اي همه جانبه جهت مقابله با اجراي اين طرح نمود و در قدم بعدي به تاريخ 22 ارديبهشت 87 در قالب بيانيه شماره دو کارزار ، نسبت به تاکيد دوباره وزير علوم و رييس سازمان سنجش مبني بر اعمال طرح سهميه بندي جنسيتي در دانشگاه ها موضع گيري کرد.

اما به دليل آن که از زمان روي کار آمدن دولت نهم فضاي فعاليت هاي فرهنگي ، صنفي و سياسي در دانشگاه ها به شدت محدود شده است ؛ مجوز تشکل ها و کانون هاي مستقل دانشويي لغو شده است و يا اجازه برگزاري برنامه به آنها داده نمي شود ؛ نشريات دانشجويي يا توقيف شده و يا به تيغ خودسانسوري گرفتار آمده اند ، اعضاي کارزار دانشجويي ميدان زنان تا به حال در برگزاري برنامه هاي ويژه سهميه بندي جنسيتي در قالب سخنراني و مناظره در دانشگاه ها و نيز انتشار نشريات دانشجويي ناکام مانده اند . به عنوان مثال در ماه خرداد 87 بر آن بوديم مناظره اي را با حضور کارشناسان مخالف طرح و نيز نمايندگان مجلس هفتم به عنوان موافقان طرح در دانشگاه خواجه نصير تهران برگزار کنيم . اما به دليل بسته بودن فضاي فعاليت دانشجويي در نهايت موفق به برگزاري برنامه نشديم . اين در حالي است که نمايندگان مجلس هفتم از جمله فاطمه آلیا و فاطمه آجرلو که تا پيش از آن در مصاحبه ها يا سخنراني هاي خود با طرح سهميه بندي جنسيتي موافق بوده و از آن دفاع مي کردند ، هر بار به بهانه اي از جمله مطلع نبودن نسبت به جزييات طرح از قبول دعوت سرباز زدند.

اما با وجود اين محدوديت ها اعضاي کارزار در راستاي اطلاع رساني به دانشجويان در تاريخ 25 خرداد 87 بروشور هایی حاوي اخبار و گزارشات مربوط به سهميه بندي جنسيتي در دانشگاه هاي تهران و همدان توزيع کردند.

با نزديک شدن به زمان پخش کارنامه هاي داوطلبان و انتخاب رشته کنکور سراسري سال 87 و آگاهي ما از اين که امسال نيز همانند سال هاي گذشته سهميه بندي جنسيتي جهت حذف دختران از آموزش عالي بی آن که در مجلس شورای اسلامی تصویب شده باشد ، بدون هيچ گونه توضیحی از سوی دولت اعمال خواهد شد ، بر آن شديم با انتشار ويژه نامه اي ضمن هشدار به داوطلبان کنکور و خانواده های ایشان ، فعالیت خود را در راستای اطلاع رسانی در مورد سهمیه بندی جنسیتی ادامه دهیم . اين ويژه نامه که ظرف چند روز آينده به طور کامل بر روي سايت ميدان قرار خواهد گرفت شامل مصاحبه با کارشناسان ، اساتيد دانشگاه و فعالان اجتماعي در مورد سهميه بندي جنسيتي ، مقالات ، بخش نظر سنجي و نيز اخباري از فعاليت هاي جديد کارزار خواهد بود.

از سوی دیگر به جز انتشار این ویژه نامه در فضای مجازی، اعضای کارزار دانشجویی با پخش تراکت میان شرکت کنندگان دختر کنکور که در اوائل هفته آینده کارنامه های خود را برای انتخاب رشته دریافت می کنند، آنها را نسبت به سهمیه بندی جنسیتی در دانشگاهها آگاه می کنند و از آنها می خواهند اعتراض خود را از طریق تلفن زدن به سازمان سنجش، وزارت علوم و وزارت بهداشت به مقامات اعمال کننده این سهمیه های غیرقانونی اعلام کنند.

دو سوم دانشجویان پیام نور قم دختر هستند

2008/07/22 21:06:16

افزایش بیکاری در میان زنان فارغ التحصیل دانشگاه ها

2008/07/22 21:06:16

خانواده‌هاي دانش‌آموزان سوخته خواهان اعزام آنان به خارج از كشور هستند

2008/07/22 21:06:16

خطرات لایحه جدید مجازات اسلامی در گفت و گو با مریم کیان ارثی

2008/07/22 18:50:03

Iran: Death by stoning, a grotesque and unacceptable penalty; Amnnesty International

2008/07/22 07:33:02

Nine face stoning death in Iran

2008/07/22 07:32:03

دفاع موسی قربانی از چند همسری: به شما زنها هرچه بدهند کوتاه نمی آیید!

2008/07/22 07:06:43

داغ کردن سه کودک در مرکز نگهداری بهزیستی

2008/07/22 07:06:43