همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات از کاندیداهای ریاست جمهوری دهم با بیانیه ای اعلام موجودیت کرد که دو محور اساسی یعنی پیوستن به کنوانسیون جهانی محو کلیه اشکال تبعیض علیه زنان و تغییر 4 اصل قانون اساسی به منظور گنجاندن برابری جنسیتی را مبنا قرار داده است. دو خواسته ای که اگر رنگ واقعیت به خود گیرد به جرات می توان گفت بیش از 90 درصد مشکلات زنان این مملکت از بین میرود اما کدام یک از4 کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری نزدیک به واقعیتی هستند که همگرایی زنان مد نظر دارند؟ در این نوشتار قصد بررسی میزان صداقت در شعارها یا سواستفاده کاندیداها از فضای انتخاباتی و مطالبات مردم علی الخصوص زنان را ندارم چه برخی حتی سخن از پیوستن به کنوانسیون بر زبان می آورند آنچه که مطلوب زنان است آن یکی از تغییر قانون اساسی سخن می گوید و دیگری وزیر زن انتصاب خواهد کرد و ... گرچه همه این شعارها در فضایی انتخاباتی و بدون ارائه مبنایی برای عملی شدن آن بر زبان رانده می شود اما آنچه در این میان جای تامل دارد سکوت محمود احمدی نژاد و نزدیکان و اطرافیان وی در زمینه زنان و مطالبات آنان است. گویی مساله زنان از چنان درجه اهمیتی ساقط است که حتی زحمت سردادن شعار توخالی را نیز به خود نمی دهد. گرچه جامعه ایرانی با تفکرات طیف رئیس دولت نهم درخصوص زنان کاملا آشناست. اگر بگویم لایحه پیوستن به کنوانسیون محو تبعیض علیه زنان که از سوی خاتمی به مجلس ارائه و توسط مجلس شورای اسلامی تصویب شده بود به همت نزدیکان و اطرافیان احمدی نژاد در شورای نگهبان رد شد شخن به گزاف نگفته ام.

غلامحسین الهام، سخنگوی دولت احمدی نژاد و وزیر دادگستری کابینه وی و فاطمه رجبی، همسر الهام که نماد زنان تفکر احمدی نزاد است در جلسات مشورتی شورای نگهبان برای بررسی کنوانسیون نقشی حیاتی ایفا کردند تا تصمیم برای رد این لایحه در شورای نگهبان از یک سال پیش از تصویب آن در مجلس گرفته شود. دقیقا یک سال قبل از آنکه این لایحه در دستور کار مجلس قرار بگیرد دو جلسه مشورتی برای تصمیم گیری پیرامون اینکه اگر مجلس کنوانسیون را تصویب کند چه باید کرد در شورای نگهبان تشکیل شد آن جلسات که از لحاظ تاریخی بسیار ارزشمند است چون روند تصمیم گیری درباره یکی از مهم ترین قوانین مربوط به زنان را در تاریخ ثبت کرده است توسط غلامحسین الهام که سخنگوی وقت شورای نگهبان بود اداره می شد و فاطمه رجبی یکی از تاثیرگذارترین افراد حاضر در آن جلسات بود. جدای از ترکیب افراد حاضر در آن جلسات که فقط 3 نفراز آنان موافق پیوستن به کنوانسیون بودند بحث های مطرح شده و دلایل طرفهای مشورت شورای نگهبان در امری به این حساسی چنان مضحک و دور از ذهن است که این سوال را ایجاد می کند که اگر به راستی شورای نگهبان قصد مشورت و بحث های کارشناسی در این امر را داشته چرا تصمیم گیری درباره سرنوشت بیش از نیمی از جمعیت این مملکت را در اختیار افرادی قرار داده که حتی با واقعیت های امروز جامعه ایرانی و درک و شناخت مشکلات زنان این سرزمین بیگانه اند یکی گفته ما به جای پیوستن به کنوانسیون باید یک تئوری برتر به جامعه جهانی ارائه بدهیم!  دیگری عنوان کرده که طبق گفته اسلام نباید در معامله ای که اطراف آن مجهول است شرکت کنیم لذاپیوستن به کنوانسیون نه عقلانی است نه دینی! آن یکی گفته که در هیچ کشوری، امنیت برای زنان اندازه ایران وجود ندارد و لزومی به پیوستن به کنوانسیون نیست و یکی دیگر در اظهاراتی شگفت انگیز و قابل تامل عنوان کرده که باید با صدور بیانیه های سیاسی همه را مشغول کنیم و با آنها بازی کنیم و نه آری بگوییم برای پیوستن به کنوانسیون و نه اینکه نه بگوییم بگذاریم در خماری بمانند و اینگونه هم مصرف داخلی دارد و هم مصرف خارجی! و.... از اسلام و شرع و منافع ملی این ملت و مملکت هم پیرهن های عثمانی علم کردند برای مخالفت با کنوانسیون و سعی کردند کنوانسیون را مغایر منافع ملی ایران و شرع و اسلام نشان دهند.

اما جالب تر از همه اظهارات فاطمه رجبی استکه اکنون نماد زنان دولت و تفکر محمود احمدی نزاد محسوب می شودو به خوبی نشان می دهد که احمدی نژاد به عنوان یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری دهم به هیچ عنوان نمی تواند مخاطب همگرایی زنان ایرانی باشد و این زنان نباید انرژی خود را بیهوده صرف گزینه ای کنند که معتقد است معضلی به نام مشکل زنان در ایران نداریم! فاطمه رجبی در این جلسات مشورتی در مخالفت با پیوستن ایران به کنوانسیون گفته است: حتی اگر مبانی شرعی را هم در نظر نگیریم منافع ملی ما چه خواهد شد؟ از دیدگاه من منافع ملی ما جز در چاچوب شرع تضمین نخواهد شدو ما به هیچ وجه نمی توانیم منافع ملی خود را از شرع جدا بدانیم زیرا آنچه شرع می گوید عن منافع ملی ماست و آنچه مغایر با منافع ملی و موازین شرعی ما باشد در هیچ یک از جنبه های سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی کشور قابل طرح و بحث نیست و اما واقعیت این است که ما مساله ای به عنوان معضل زنان نداریم بلکه مساله ما، مساله مردم و انسانهاست اولین مساله ای که حتی افراد سکولار مطرح می کنند این است که می گویند چرا مدام همه جا از حقوق زنان حرف میزنید؟ به عبارت دیگر اینقدر بر این مساله تاکید کرده ایم که برای بسیاری از زنان نوعی احساس حقارت پدید آمده است. به راستی پیش از آنکه ما این مسائل و قیل و قالها را راه بیندازیم چه مشکل عمده ای وجود داشت؟ در واقع  با این بلوایی که ما در این زمینه به راه انداخته ایم مشکل آفرینی کرده ایم ومن اصلا معتقد نیستم که در جامعه ما به زنان اجحاف می شود اگر اجحافی صورت می گیرد مردان بیشتر در معرض  آنندروزنامه ها را نگاه کنیداخیرا روزنامه ها به مواردی از فسادهای زنان که که در نهایت به قتل شوهرانشان انجامیده است پرداخته اند. اخیرا پرچمی براداشته ایم تحت عنوان اشتغال و تحصیل زنان که هر دو مورد به زیان منافع ملی درآمده است و حتی خود آنهایی که این شعار را می دهند نگران پیامدهای منفی آن هستند اشتغال بی رویه زنان بی آنکه از نیازهای فردی و اجتماعی نشات گرفته باشد و یا ریشه در شرع و عرف ملی داشته باشد چه سود و ثمری دارد؟ آن هم در جامعه ای که حتی زنان که متشرع نیستند  بر اساس سنت ها و فرهنگ شرعی جامعه نفقه خور شوهران خود هستند و حتی یک زن سکولار هم در جامعه ما به هیچ وجه زیر بار این مساله نمی رود که خودش خرج خودش را بدهد اما همین زن اصرار دارد به تقلید از  زنان اروپایی کار کند. نتیجه چه شد ؟ زنان جای مردان را گرفتند و مردان به جامعه بیکاران رانده شدند و حس رقابت و حسادت را در مردانی که شرعا و عرفا مسوول تامین هزینه های زندگی هستند برانگیختند و از سوی دیگر زنان بدون آنکه ضرورت ایجاب کند برای دستیابی به کار وارد عرصه رقابت با مردان شدند و نتیجه این شد که بازار کارهای کاذب رونق گرفت و زمینه برای انواع مفاسد سیاسی اجتماعی و اقتصادی فراهم شد و ....از سوی دیگر زنان را به شکلی بی رویه و تبعیض آمیز وارد دانشگاهها کردیم و سهمیه دختران را بالا بردیم و نتیجه ، فاجعه ای که اکنون در حال وقوع است و... همه این تلاش های بی ثمر برای منافع ملی و دینی ما خسارت آفرین است

اینها اظهارات فاطمه رجبی است و موضع دولت احمدی نژاد در قبال زنان ایرانی و معضلات و مشکلات آنان. بیش از این نیازی به توضیح نیست و خوانندگان خود شعور تشخیص دارند